دختران آتش

تا زهره و مه در آسمان گشت پدید

بهتر ز می ناب کس هیچ ندید

من در عجبم ز میفروشان کایشان

به زانکه فروشند چه خواهند خرید

وز عشق زنیک و بد ندارم جز غم

یک یار با وفا ندیدم جز درد

یک مونس نامزد ندارم جز غم

به  زخم  خورده  شکایت  کنم  ز دست جراحت       

 که  تن درست ملامـت کند  چو من  بخروشـم

  «هی فلانی ! زندگی شاید همین باشد ؟

  یک فریب ساده و کوچک .

  آن هم از دست ِ عزیزی که تو دنیا را

  جز برای او و جر با او نمی خواهی .

  من گمانم زندگی باید همین باشد .

  گاه باران همه دغدغه اش باغچه نیست...
  گاهی از غصه تنها شدنش می بارد....

  امید آمدنت را به گور خواهم برد

  كه در فراق تو دیگر

  چگونه خواهم مرد

  سخن عشق تو بی آنکه برآید به زبانم

  رنگ رخساره خبر میدهد از حال نهانم

  گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم

  باز گویم که عیان است ، چه حاجت به بیانم

  بود سوزی در آهنگم خدایا تو می دانی که دلتنگم خدایا
  دگر تاب پریشانی ندارم نه از آهن ، نه از سنگم خدایا

  گاهي گمان نمي كني ولي مي شود،
  گاهي نمي شود، نمي شود كه نمي شود؛
  گاهي هزار دوره دعا بي اجابت است،
  گاهي نگفته قرعه به نام تو مي شود؛
  گاهي گداي گداي گدايي و بخت نيست،
  گاهي تمام شهر گداي تو مي شود...

    دوستی
    حرمت احساس نهانی ست
    که دل
    می شناسدَش ...
    و تقدیر
    آنرا
    فراموش می کند ...!!!
    باشد که ما
    "با وفا باشیم ..."

هوای سهمگین انسان
صدای مرگ دارد...
دل،
قطره،
قطره،
شراب می شود،
و می ریزد بر چنگ
نه صدایی؛
نه شرابی؛
نه چنگی...
نماند قطره ای از انسان.