وقتی خدا مادران را می آفرید در روز ششم تا دیر وقت کار می کرد.

و خدا پاسخ داد:می دونی چه خصوصیاتی در نظر گرفتم تا درستش کنم؟

باید قابل شستشو باشه ،ولی پلاستیکی نباشه.بیش از ۲۰۰ قست قابل حرکت داشته باشه که قابل تعویض با شند.و باید بتونه از همه جور غذا استفاده کنه.باید بتونه هم زمان سه تا بچه رو در آغوش بگیره.باید ببوسه که از زانوی زخمی تا قلب شکسته ای رو شفا بده.وهمه ی اینها رو باید با دو تا دست انجام بده.

فرشته تحت تاثیر قرار گرفته بود.

فقط دو تا دست غیر ممکنه.مطمئنی این یک مدل درست و استاندارده؟

این،همه کار برای امروز زیاده،بقیش رو بگذار برای فردا و تکمیلش کن.

نمی تونم دیگه،آخرای کارمه.چیزی نمونده که موجودی رو که محبوب قلبم هست روکامل کنم.

وقتی بیمار می شه خودش،خودش رو معالجه می کنه و می تونه ۱۸ ساعت در روز کار کنه.

فرشته نزدیک تر اومد و زن رو لمس کرد:

این که خیلی لطیفه!!

بله لطیفه.ولی قوی درستش کردم.نمی تونی تصور کنی چه چیزهایی رو می تونه تحمل کنه و بر چه مشکلاتی پیروز بشه.

خدا پاسخ داد:نه تنها فکر می کنه می تونه استدلال و بحث و گفتگو هم بکنه.

فرشته گونه زن رو لمس کرد:خدا فکر  کنم بار مسئولیت زیادی بهش دادی!سوراخ شده و داره چکه می کنه!

خدا اشتباه فرشته رو تصحیح کرد:چکه نمی کنه ،این اشکه.

فرشته پرسید : به چه دردی می خوره؟

اشکها روش او هستند،تا غمهاش،تردید هاش،عشقش،تنهائیش،رنجش و غرورش رو بیان کنه.

فرشته هیجان زده گفت:خداوندا تو نابغه ای،فکر تمام چیزهای خارق العاده رو برای ساختن مادرها کردی...

فقط یک  چیزش خوب نیست.

خودش فراموش می کنه که چقدر با ارزشه.